به گزارش گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی گلستان ما -  محمدرضا بهرامی؛ بیانیه اخیر رهبر معظم انقلاب درباره تفاهم‌نامه ایران و آمریکا، یک پیام راهبردی اما واضح و شفاف است که می‌توان آن را «قبول مشروط» هوشمندانه نامید؛ نه بله‌ای مطلق و نه خیری قطعی. این بیانیه در شرایطی صادر شده که کشور در یک پیچ تاریخی حساس قرار دارد و رهبری با درایت کامل، مسیر عبور از این پیچ را ترسیم فرموده‌اند.
 
رهبر انقلاب با صراحت می‌فرمایند: «بنده علی‌الاصول نظر دیگری داشتم»؛ یعنی اگر نظر مطلق خودشان بود، شاید این مسیر را انتخاب نمی‌کردند. اما به دلیل تعهدی که رئیس‌جمهور و شورای‌عالی امنیت ملی داده‌اند و قبول مسئولیت کرده‌اند، این اجازه را صادر فرموده‌اند. این یعنی دوران جدیدی شروع شده است؛ دورانی که دیگر هزینه‌های اجرایی را نمی‌توان به رهبری نسبت داد و هر مسئولی الزاماً باید پاسخگوی نتیجه کار خود باشد. تفاهم‌نامه نه کاملاً رد شده، نه کاملاً تأیید شده؛ بلکه یک «قبول مشروط» است که سرنوشت آن به عمل طرفین آن (ایران و آمریکا) بستگی دارد.
 
نکته مهم اینجاست که رهبری تأکید کرده‌اند رئیس‌جمهور شخصاً متعهد شده زیر بار زیاده‌خواهی آمریکا نرود و حقوق ملت و جبهه مقاومت حفظ شود. از هم‌اکنون، رهبری خود را در کنار مردم قرار داده و فرموده‌اند که همگی منتظر تحقق این شروط هستیم. این یعنی همه ما، از مردم تا مسئولان، پای میز نظارت نشسته‌ایم. همچنین ایشان صریحاً گفته‌اند که مذاکرات آینده به معنای پذیرش نظر دشمن نیست. پس نباید این پیام را رودررویی رهبری با دولت تعبیر کرد، چراکه ایشان زحمات و حسن‌نیت مسئولان را نیز دیده‌اند.
 
این بیانیه یک بسته کامل است؛ اگر بخشی از آن را کنار بگذاریم و یک بخش را فقط در نظر بگیریم، اصل مطلب را از دست می‌دهیم. از یک سو، «نظر دیگر» درباره تفاهم‌نامه گفته شده و از سوی دیگر، قبول آن به دلیل تعهد رئیس‌جمهور و تصریح به قبول مسئولیت و اینکه رئیس‌جمهور گفته زیر بار زیاده‌خواهی آمریکا نخواهد رفت. اتفاقاً باید بر این تعهد ارزشمند رئیس‌جمهور به‌عنوان یک خط‌مشی مناسب و قابل‌دفاع تأکید کرد.
 
اما در پشت این بیانیه، یک پیام فرامتنی وجود دارد که شاید از خود متن مهم‌تر باشد: ازاین‌پس، کلیت نظام در برابر تصمیمات اجرایی هزینه نمی‌دهد. اگر این مسیر به نتیجه خوب برسد، اعتبارش برای دولت و تیم مذاکره‌کننده خواهد بود و اگر خطایی رخ دهد، مسئولیت آن بر عهده کسانی است که این تعهد را پذیرفته‌اند. این یعنی نظام، خود را از ریسک تصمیمات احتمالی مصون کرده و در عین حال، فضای مانور و آزمون را برای دولت بازگذاشته است. این جدایی حساب نظام از حساب مسئولان اجرایی، شاید مهم‌ترین دستاورد این بیانیه باشد.
 
مهم‌ترین محور این پیام، عدم اعتماد به آمریکای غیرقابل‌اعتماد است که بارهاوبارها غیرقابل‌قبول بودن خود را نشان داده است. رهبر انقلاب همچنین به «استیصال» رئیس‌جمهور آمریکا اشاره کرده‌اند که از روی ناچاری به دنبال این تفاهم بوده است؛ این خود روایت دست برتر ایران را به‌روشنی ترسیم می‌کند. در ۶۰ روز پیش‌رو، میدان عمل مشخص‌کننده ارزش واقعی این تفاهم خواهد بود؛ میدانی که ملت با چشم‌باز، ناظر و قاضی نهایی آن است.
 
بیانیه رهبری یک «بله» مشروط هوشمندانه است که هم به دولت میدان می‌دهد و هم خط‌قرمزها را شفاف اعلام می‌کند. مهم‌ترین دستاورد این بیانیه، جدایی حساب نظام از حساب مسئولان اجرایی و ترسیم دوران جدیدی از مسئولیت‌پذیری مستقیم دولت در برابر تصمیمات خود است. از امروز همه چشم به ۶۰ روز آینده دوخته‌ایم تا ببینیم وعده‌ها به کجا می‌رسد. ملت ایران با رهبری همراه است و از هر تصمیمی که عزت کشور را حفظ کند، حمایت خواهد کرد.